De waan van de dag

De waan van de dag

Ik heb een haat-liefdeverhouding met Facebook. Gekscherend noem ik het weleens menselijk apenvlooien. Flarden van mensenlevens komen voorbij. Een mooie affirmatie, een nieuw kapsel, een uiting van frustratie, politiek, een vraag om een pagina te liken. Na een kwartier zit mijn hoofd vol.

Dagelijks overladen we onszelf met bakken informatie. Waardoor het lastig is om los te komen van de waan van de dag. Het is af en toe zo fijn om even wereldvreemd te zijn. Om even onder een steen te zitten om jezelf te kunnen voelen.

Natuurlijk wil ik mijn ogen niet sluiten voor de malle molen die de wereld is. Maar ik wil me er niet door laten leiden. Het is de waan van deze tijd en zo zal de gekkigheid en dualiteit in de mens zelf, tussen mensen onderling en tussen grootmachten een rol blijven spelen. Het is een manier om evenwicht te vinden.

Ik denk aan mijn vriendin die mij ongelofelijk heeft kunnen inspireren door de wijze waarop ze met haar eigen sterven omging. Vol liefde keek ze terug op de tijd die ze op deze wereld heeft mogen vertoeven. Ik zag op de avond van afscheid een vrouw die vol vertrouwen het moment van overgaan tegemoet zag.

‘Of er is niets,’ zei ze. ‘Of er is wel wat, dan ga ik naar een mooie plek. Want ik ben een goed mens geweest.’ Ze lachte erbij. Ze vertelde dat ze het leven zag als een glas water: ‘Het enige wat we kunnen doen is het moment waarin we leven een beetje zoeter maken.’ Niet meer en niet minder.

Eens komt er een moment dat ik afscheid neem van mijn aards leven. Ik hoop dat ik dan terug kan kijken op heel veel zoete momenten, eerste stap is om de waan de waan te laten en naar mijn hart te luisteren.

 

 

 

 

No comments yet.

Geef een reactie